ว่างเปล่า
Anything Else
อยู่คนเดียวทั้งวัน ... เพื่อจะลืมเธอนั้น
ลืมความฝันที่เราเคยทุ่มเทให้กันและกัน
อยากลืมเรื่องราว ... ของเรา
สิ่งที่เธอได้ทำและทุก ๆ ถ้อยคำ
ทิ้งมัน ... ลบมัน ... ล้างมันออกไปจากความฝัน ... หายไป
อยากยื้อ ... ให้เธอยังอยู่
ก็รู้ ... ได้แต่หลอกตัวเอง
ยอมรับ ... ว่าเดินสุดปลายทาง ... ชีวิตที่มันเลือนลาง
สุดท้ายคือความอ้างว้าง ... กับใจที่ว่างเปล่า
จบเรื่องราวของเรา ... คงจะเหลือความเหงา
เหลือเพียงแค่ความฝัน ... มีแค่ความว่างเปล่า
(คงมีแต่เพียงแค่เงา)
บอกตัวเองทุกวัน ... ว่าให้ลืมเธอนั้น
ทิ้งมัน ... ลบมัน ... ล้างมันออกจากความฝัน ... หายไป
(อยากลืมเรื่องราวของเรา)
การเดินทางของความรู้สึก และความอาวรยังไม่จางหายไป
รู้ดี ... ว่าหนทางสำหรับชีวิตยังมีอีกมากมาย
การมาเสียเวลากับเรื่องแบบนี้ ... มันเสียดาย
"บอกตัวเองทุกวัน ... ว่าให้ลืมเธอนั้น"
บอกทุกวัน ... เหมือนการสะกดจิตตัวเอง
"ยอมรับ ... ว่าเดินสุดปลายทาง"
ยอมรับอยู่ ... แต่ก็ยังโมโหตัวเอง ที่ยังทำได้ไม่เต็มที่
"ก็รู้ ... ว่าได้แต่หลอกตัวเอง"
หลอกตัวเองทุกวัน ... บอกตัวเองทุกวัน
ในทุก ๆ เช้าที่ตื่นมาแล้วยังรู้สึกตัวว่ายังหายใจอยู่
เรายังต้องมีหนทางของตัวเอง ... ให้ก้าวเดินต่อไป
สิ่งที่ยืนยันมั่นคง ... ก็คือลมหายใจ
... ที่เป็นของเรา ...
ในตอนนี้ อาการจิตตกยังไม่จางหาย
แต่ยังรู้สึกแข็งแรงมากกว่าเมื่อวาน
อาจเป็นเพราะสำนึกเล็ก ๆ ในตัวเองที่คอยย้ำเตือน
ว่าเรายังคงหายใจและยังต้องดำเนินชีวิตต่อไป