รายงาน
ผลจากระยะเวลา 1 ปีที่ผ่านมา
ได้เอ่ย หลาย ๆ ประโยคกับเพื่อน ๆ
อาทิ จะไม่เหยียบเข้าโรงหนัง จะไม่เดินห้างนั้น จะไม่ไปที่นั่น
วันนี้
ชั้นเริ่มไปดูหนัง ... คนเดียว (ทั้ง ๆ ทีไม่เคยสักครั้ง)
ชั้นก็ไปซื้อของที่นั้น ... เหมือนปรกติ (มันจำเป็นเพราะเรื่องงาน)
ชั้นก็ต้องไปที่นั่น ... เพราะบังเอิญ
เริ่มรู้สึกตัวว่า ... เออเนอะ
ก็ไม่เห็นจะตายนี่นา ... (แต่ก่อนเคยคิดว่าอาจตายได้ !!!)
วันนี้ ... ฉันเอง ก็ยังหายใจ
ลองเอามือซ้ายทาบที่หน้าอก (คุณจะใช้มือขวาก็ได้ถ้าต้องการ)
มันก็ยังคงเต้นอย่างสม่ำเสมอ ... เหมือนเดิม
ไม่มีอะไรมาทำให้มันเปลี่ยนแปลงไป (นอกเสียจากถ้าเราตาย)
ส่องกระจก ... มองตัวเอง
หน้าก็ยังคงเป็นหน้าเดิม (แต่สีผมเปลี่ยนไป + ผมหน้าหมา)
สุดท้าย
จากที่เคยคิดว่าชีวิตนี้ไม่มี ... ไม่เหลืออะไร
เพราะเราเคยเอาแต่คิดว่าชีวิตเราขาดเค้าไม่ได้
วันนี้เราอยู่ได้ ... โดยไม่มีเค้า
อย่าติดกับวันที่ดี เก่า เก่า
อย่าอยู่กับความคุ้นเคย เก่า เก่า
อย่าให้วันคืนที่ดี เก่า เก่า
มันทำร้าย
"วันคืนที่แสนดีนั้นก็ควรที่จะจดจำ"
"แต่รอคอยให้ย้อนคืน ... คงต้องเจอแต่ความเจ็บช้ำ"
เฮ้อ !!!
จบซะที ... ความงมงาย ที่ซ้ำซาก
วกวนอยู่กัยเรื่องเดิม ๆ มาตั้งปีกว่า ... วันนี้รู้สึกเบาตัว สบายใจ
วันนี้ ... อยากบอกเพื่อน ๆ ดัง ๆ
"ชั้นไปดูหนังคนเดียวได้แล้วนะ"
วันใหม่
Blue Dock
ห้องที่ดู ... ว่างเปล่า
เธอก็ดู ... เงียบเหงา
ที่แววตาคู่นั่น ... ยังดูเศร้า
ฉันรู้เธอคิด ... อะไร
ในมือเธอ ... มีรูปถ่าย
หน้าต่างเธอ ... ปิดเอาไว้
จะเก็บความทรงจำ ... แค่นั้นก็คงง่าย
แต่เก็บเวลา ... คงไม่ไหว
อย่าติดกับวันที่ดี ... เก่า เก่า
อย่าอยู่กับความคุ้นเคย ... เก่า เก่า
อย่าให้วันคืนที่ดี ... เก่า เก่า
... มันทำร้าย ...
เปิดดวงใจของเธอ ... ค้นหา
สิ่งที่ใจนั้นคอย ... ไขว่คว้า
ให้เวลารักษา และพาไปพบ ... กับ "วันใหม่"
ออกไปดู ... ข้างนอก
และบอกตัวเอง ... เอาไว้
สิ่งดีดีในชีวิตนี้ ... ต้องมีใหม่
หากใจของเธอ ... นั้นพร้อม
"วันคืนที่แสนดี นั้นก็ควรที่จะจดจำ"
"แต่รอคอยให้ย้อนคืน คงต้องเจอกับความเจ็บช้ำ"
ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ ... แค่อยากรายงานผล แห่งความพยายาม (มากบ้างน้อยบ้าง ตามแต่เวลาจิตป่วย)
ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา ทั้ง ๆ ที่คิดว่าคงจะไม่ไปดูหนังอีกแล้ว ...
สุดท้ายตอนนี้ ก็ไปดูหนังคนเดียวอย่างมีความสุข ^____^
ไม่ใช่ว่าหมดรัก ... ก็แค่ปลง กับปล่อยวาง (ก็ยังคงความเป็นเด็กดื้อ เช่นเดิม)
อาการจิตป่วยก็มีมาเป็นระยะ ระยะ แต่ คงทิ้งช่วงห่างมากกว่าแต่ก่อน
ก็รอให้เวลาเป็นตัว แปร ที่จะทำให้เราชินกับมัน กับการอยู่คนเดียว
ปล. ขอบคุณ พี่นันท์ น้าอี๊ด คุณหนูดี น้าปาม น้องออน เฮียบี โอ๊ะ คุณฟ้า น้องจูน คุณเปิ้ล คุณหงส์ พี่รัตน์ แม่ปุ๊ น้องจอย น้องหลิน คุณนีโอ และเพื่อน ๆ ทุกคนที่ส่งกำลังใจให้เสมอ
ปล.1 ขอบคุณเพื่อนปุ้ย เพื่อนเก๋ เพื่อนเปิ้ล เพื่อนเนม เพื่อนตูน เพื่อนยุ เพื่อนคง เพื่อนปะ เพื่อนปลา เพื่อนน้ำ น้องเม พี่จก พี่เมย์ พี่เอ๋ ป้าน้อย ที่คอยอยู่ข้าง ๆ และทำให้ยิ้มเสมอ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ
ปล./พิเศษ ขอบคุณคุณค้างคาวที่ตัวเล็กที่สุดในโลก สำหรับความทรงจำ ขอบคุณมากค่ะ
