...มืด...
เหลือเกิน
ฉันอยากที่จะเห็นแสงสว่าง...แต่กลับไม่กล้าที่จะลืมตา
ได้แต่ควานมือสะเปะสะปะออกไป
และฉันก็ได้รู้ว่า...ฉันกำลังอยู่ในหลุมลึก
ที่เรียกว่า "อดีต"
ในช่วงระยะเวลา 1 ปีที่ผ่านมา
สิ่งที่ฉันทำ...คือการนั่งอยู่กับที่
ไม่เงยหน้า...ไม่ลืมตา...และไม่หาทางออก
ฉันได้แต่ปล่อยให้ความเจ็บช้ำจากอดีตร่วงลงมาทับถม
ครั้งแล้ว...ครั้งเล่า
จากความเจ็บปวดภายในใจ...กลั่นกรองออกมาเป็นน้ำตา
ทั้ง ๆ ที่หลาย ๆ คน พยายามยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ
แต่ฉัน...กลับทำลายความหวังดีนั้น...ครั้งแล้วครั้งเล่า
คงไม่มีใคร...ที่จะจมอยู่กับอดีตได้ตลอดไป
มันคงขึ้นอยู่กับกาลเวลาที่จะช่วยให้เรายอมรับมันเท่านั้น
... จนวันหนึ่ง ...
ฉันได้รับข้อความข้อความหนึ่ง
มันทำให้ฉันเจ็บปวด...จนเกินจะรับไหว
ฉันอยากที่จะกรีดร้อง
ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองจะกลายเป็นบ้า
เพราะในเมื่อทุก ๆ วันที่ฉันนั่นกอดตัวเอง
ฉันเพียงคิดเสมอว่า...
ฉันต้องหายใจ ... เพื่อที่จะคิดถึงคนคนหนึ่ง
ถ้าฉันไม่สามารถหายใจได้...ฉันก็จะไม่มีโอกาสได้คิดถึงคนคนนั้น
คุณค้างคาวที่ตัวเล็กที่สุดในโลก
คือคนที่ทำให้ฉันยังคงมีลมหายใจอยู่ได้
... แต่มันก็จบลงแล้ว...
มันจบแล้วจริง ๆ
ทั้งความอดทน...ทั้งความหวัง
ฉันเริ่มที่จะลืมตา
และมองสิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่
แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันหายไปพร้อมกับเค้า
ความฝันของฉัน...ที่ฉันยอมทิ้งเพื่อเค้า
เพื่อที่จะให้เราได้ก้าวไปพร้อมกัน
ฉันพยายามที่จะปีนขึ้นไป...ให้พ้นจากหลุมแห่งอดีต
และทุกครั้งที่ความพยายามเหมือนใกล้จะสำเร็จ
ฉันก็กลับถูกมือที่มองไม่เห็น...ที่เรียกว่าความทรงจำ
คอยฉุดดึงและเหนี่ยวรั้ง...ให้ฉันกลับไปที่ก้นหลุมอีกครั้ง
ครั้งแล้ว...ครั้งเล่า
แต่วันนี้...ฉัน...ไม่ท้อ
ถึงแม้ว่าข้างกายฉันจะไม่มีใคร
ถึงแม้ข้างกายฉันจะไม่มีคุณค้างคาวที่ตัวเล็กที่สุดในโลก
แต่ฉันจะยังต้องคงอยู่...เพื่อคนที่คอยหวังดีกับฉัน
ฉันไม่รู้ว่ามันจะใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่
กว่าที่ฉันจะปีนขึ้นไปจากหลุมนี้ได้
แต่ฉัน...เชื่อ
เชื่อว่ามันจะต้องสำเร็จ...ฉันต้องทำได้
และฉันจะต้องเอาความฝันของฉันที่เคยทิ้งไปเพราะคนคนหนึ่ง
...กลับคืนมา...
ร่างกายคนเรา...ตายเมื่อหมดลมหายใจ
แต่...
จิตวิญญาณ...ตายเมื่อเราไม่มีความฝัน
กลับสู่จุดเริ่มต้น
อีโบล่า
แล้วฉันก็ล้มลง...ที่สุดชีวิตต้อง...เริ่มใหม่
ต้องกลับไปที่จุดเดิมอีก...ครั้ง
เป็นเกมส์ที่ฉันพ่ายแพ้
เป็นเกมส์ชีวิตที่ฉันต้องเจอ...เหมือนเดิมเรื่อยไป
มันเป็นเกมส์ที่คนบนฟ้า...กำหนดลงมาให้เราต้องเจอ
...ต้องเล่นกันไป...
เหมือนว่าฉันต้องแพ้ทุกที...ฉันไม่เคยชนะสักที
เหมือนชีวิตของฉันได้เกิดมา...เพื่อแพ้
ทำไมฟ้า...สนุกอะไรนักหนา...
เจ็บปวดเท่าไรรู้บ้างรึเปล่า...โชคชะตา
... แต่อย่าเพิ่งดีใจ ...
จะบอกฟ้า...ได้โปรดจงจำเอาไว้
ไม่ว่าชีวิตต้องเริ่มต้นใหม่...สักเท่าไหร่
...แต่สักวัน..คงรู้กัน...
คนบางคนเวลาพ่ายแพ้...ไม่เคยจะเดินกลับไปจุดนั้น
...เริ่มต้น...อีกครั้ง...
ไม่ว่าใครก็เคยพ่ายแพ้...แค่เดินกลับไป...ที่ตรงจุดนั้น
...เริ่มมัน...อีกครั้ง...
แม้ว่ามันต้องแพ้ทุกที...แม้ไม่เคยชนะสักที
แม้ชีวิตวันนี้ได้เกิดมา...เพื่อแพ้
ทำไมฟ้า...สนุกอะไรนักหนา...
เจ็บปวดเท่าไรรู้บ้างรึเปล่า...โชคชะตา
... แต่อย่าเพิ่งดีใจ ...
จะบอกฟ้า...ได้โปรดจงจำเอาไว้
ไม่ว่าชีวิตต้องเริ่มต้นใหม่...สักเท่าไหร่
แต่สักวันต้องเป็นของ...
"ฉัน"
วันพรุ่งนี้...ต้องมีที่เป็นของเรา
...ขอเพียงแค่...
"เริ่มต้นใหม่"
