หลังจากเมื่อวานที่บอกไปว่าแม่เพื่อนเสีย
ในเวลาห่างกันไม่ถึงชั่วโมงดี
เพื่อนอีกคนโทรมาบอกว่าพ่อเข้าโรงพยาบาลฉุกเฉิน
อาการคือ ควบคุม ร่างกายไม่ได้
หมายถึง ไม่สามารถควบคุมการถ่ายได้นั่นเอง
เฮ้อ ... ทำไมเรื่องแบบนี้มันเข้ามาพร้อม ๆ กัน
ในใจคิดเพ้อฝัน ... "อยากแยกร่างได้"
ห่วงเพื่อนทั้ง 2 คน แต่ยังไง ก็ได้แต่ส่งกำลังใจผ่าน sms ว่า
"มีไรก็โทรมาบอกนะ ... ชั้นอยู่ตรงนี้"
รู้ว่าเรื่องเกิด แก่ เจ็บ ตาย มันห้ามกันไม่ได้
แต่รู้สึกแย่ที่มันมาเกิดในระยะห่างกันไม่นาน
ไม่ได้เครียด แต่รู้สึกว่าในหัวมันว่างโหวง
คิดอะไรไม่ออก
เรื่องเก่า ๆ ที่เคยอยู่ในหัว ตอนนี้มันหายไปหมด
ใจคิดแค่เพียงว่าเป็นห่วง
ห่วงคนที่อยู่ ... ว่าจะทำใจยอมรับได้แค่ไหน
ห่วงคนไป ว่าจะไปอย่างไม่มีห่วงรึเปล่า
...สุดท้าย...
ยิ้มไม่ออก
ปล.ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่นี่ทุกคนที่แวะเวียนมาให้กำลังใจ
และขอโทษนะคะ ถ้าช่วงนี้ไม่ได้แวะไปทักทายที่บ้าน อย่างที่บอกจริง ๆ ในหัวมันว่างโหวง ตอนนี้อัพแล้วก็จะรีบเคลียร์งานไปโรงพยาบาล อย่างน้อยได้อยู่ใกล้ ๆ ให้รู้ว่ายังมี ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย ส่วนเย็นไม่ต้องคิด ต้องรีบกลับไปแวะวัดตามเคย เป็นทุกอย่าง ตั้งแต่แม่ครัว เด็กเสริฟ ตากล้อง ยันภารโรง แต่ก็มีความสุขที่ได้ทำ เพราะเราคือ "เพื่อน"
น่าเห็นใจคุณเพื่อนทั้ง 2 กรณีเลยนะคะ 
