ที่จริง เอนทรี่นี้ ทรายไม่ได้ตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้
ทรายเพิ่งทราบข่าวจาก sms ของเพื่อน เมื่อก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที
เป็นข้อความสั้น ... แต่ทำทรายน้ำตาคลอ
"แม่คงเสียแล้ว เย็นนี้เจอกันที่วัดนะ"
แม่ของเพื่อนคง เปรียบเหมือนแม่ ของพวกเรา
เมื่อตอนประถม บ้านคงเป็นบ้านที่เพื่อน ๆ ชอบไปเที่ยวและทำงานกลุ่มเสมอ
และแม่...จะเป็นคนทำอาหารให้ทุกครั้ง
จวบจนทุกวันนี้หลังจากแยกย้ายไปเรียนแล้วได้กลับมาเป็นเพื่อนสนิทกันอีกครั้ง
แม่ยังคงจำได้ และแม่ยังคงเป็นห่วงลูก ๆ ทุกคนเสมอ
แต่ครั้งหลังที่ได้พบแม่ แม่มีอาการป่วยหนัก ซึ่งในตอนแรกแม่เป็นเบาหวานอยู่แล้ว
เมื่อตอนที่พบกันใน 9 ปีให้หลังนี้ โรคเบาหวานของแม่ ทำให้แม่ตาบอดสนิท
แต่แม่ก็ยังคงจำเสียงของลูก ๆ ทุกคนได้
ยังคงทักทายและถามถึงเรื่องเรียน เรื่องงาน และอนาคต ของเราเสมอ
ทุกครั้งที่คุยกัน แม่จะจับมือและลูบมือของพวกเราทีละคนด้วยความรักที่สื่ออกมาทางสัมผัส
ณ.วันนี้ หนูรู้ว่าแม่ไปสบายแล้ว หนูอยากบอกแม่ว่า พวกหนูจะไม่ทิ้ง คงให้อยู่คนเดียว แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ
edit @ 27 Feb 2008 10:44:01 by Black_DeviL
